باستان شناسان کشف کرده اند که اولین رژ لب جهان در شهر سومری شما پیدا شده است. پنج هزار سال پیش، مصریان باستان از رژ لب های مشکی، نارنجی و فوشیا استفاده می کردند.
در دوران روم باستان، نوعی رژ لب به نام فوکوس از رنگ گیاهی ارغوانی-قرمز حاوی جیوه و رسوب شراب قرمز تهیه می شد.
در سلسله تانگ چین، زنان اشراف و جلیقههای کلیسا دوست داشتند از چوب صندل برای تزریق لبهای خود استفاده کنند که نسلهای بعد از آن استفاده کردند.
در دوران ویکتوریا، رژ لب به عنوان یک فاحشه دیده می شد و استفاده از آن تابو بود.
در حدود 1660-1789، استفاده از رژ لب در میان مردان فرانسوی و انگلیسی در اروپا رایج بود. در قرن هجدهم، استفاده از رژ لب در ایالات متحده رایج نبود، مهاجران پیوریتن، و زنانی که زیبایی را دوست داشتند، هنگامی که توجهی نمی کردند، لب های خود را با روبان می مالیدند تا رژگونه خود را افزایش دهند، و این مورد تا قرن نوزدهم بود. قرنی که رنگ پریدگی رایج بود و رژ لب و لوازم آرایشی تابو محسوب می شد و به عنوان دارو فروخته می شد.

در طول دوره فرانسه، گرلین رژ لب های لوله ای را به ایالات متحده معرفی کرد، عمدتاً برای چند نجیب زاده، و اولین رژ لب های لوله ای فلزی توسط موریس لوی و اسکورویل در والتربری، کانکتیکات، ایالات متحده تولید شد.
در دهه 1915، تولید یک محصول انبوه بود. در دهه 1912، در جریان تظاهرات افراد حق رأی در شهر نیویورک، فمینیست های برجسته از رژ لب به عنوان نماد رهایی زنان استفاده می کردند.
در دهه 1920، محبوبیت رژ لب در ایالات متحده نیز به دلیل محبوبیت فیلم ها بود و سپس محبوبیت رنگ های مختلف رژ لب تحت تأثیر ستارگان سینما و تلویزیون قرار گرفت و این روند رانده شد.
در دهه 1940، زمانی که زنان آمریکایی تحت تأثیر جنگ قرار گرفتند و برای حفظ چهره خوب خود از آرایش استفاده می کردند، Tangee، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان رژ لب در آن زمان، تبلیغاتی به نام "جنگ، زنان و رژ لب" راه اندازی کرد.
در سال 1950، جنگ به پایان رسید و بازیگران زن باعث محبوبیت در ساخت لب هایشان پر و فریبنده شدند. در دهه 1960، به دلیل محبوبیت رژ لب های رنگ روشن مانند سفید و نقره ای، از فلس های ماهی برای ایجاد جلوه ای درخشان استفاده شد.
در سال 1970، زمانی که دیسکو محبوب شد، بنفش یک رنگ رژ لب محبوب بود، در حالی که رنگ رژ لب مورد علاقه پانک ها مشکی بود. برخی از NewAger شروع به قرمز کردن گیاه طبیعی کردند. سپس لباس نوازندگان راک منجر به استفاده مردان از رژ لب شد. به خصوص ارکستر جورج بویز در دهه 1980.
رژ لب ها در دهه 1990 شروع به ظاهر شدن در رژ لب های قهوه ای کردند و در برخی از گروه های راک، رنگ های لب مشکی و آبی نیز ظاهر شد.
در اواخر دهه 1990، ویتامین ها، گیاهان، ادویه ها و سایر مواد به مقدار زیادی به رژ لب اضافه شد.
رژ لب اصلی یک کرم بود، شبیه به برق لب امروزی، و رژ لب گلوله ای شکل تنها در طول جنگ جهانی اول اختراع شد.
